Hity i kity po gorzowsku: Kierunek Poznań

Wraz z redakcją premierę nowych połączeń postanowiliśmy celebrować w pierwszym pociągu nowej relacji. Z pasażerami. Na konferencji prasowej licznie zgromadzonych ojców (oraz matek) kolejowego sukcesu nie byłem, oczekując w tym czasie na pociąg powrotny z Poznania. Czy coś wartościowego straciłem ową nieobecnością? Ta sama ścianka. Błysk fleszy, promieniste uśmiechy. Te same zapewnienia, znane z medialnych przekazów wizje lepszego jutra. Pozytywnie moją uwagę przykuł co najwyżej gustowny, jak na szare gorzowskie realia, płaszcz senatora Komarnickiego. Zapytałbym o namiary na projektanta, ale ze zwyczajnej pensji pewnie poza zasięgiem.

Zastanawiał brak miejskich przedstawicieli najwyższej rangi. Może prezydent zmuszony był gasić miejski pożar, a przewodniczący rady miejskiej - pożar wizerunkowy ze szpitalnymi szlabanami. Kto wie. Nieobecność jedynie przypadkowa, czy z głębszym tłem?

Doceniam, że minister Malepszak ostatnio bywa w Gorzowie częstym gościem. Daleki jestem od propagandowych przekazów dnia. Można jednak założyć, że faktycznie zaczęto coś konkretnego robić. Nie tylko gadać. Gorzowski lobbing stał zauważalnie skuteczniejszy. Pomimo uzasadnionego sceptycyzmu przyznaję oficjalnie punkt dla posłanki Sibińskiej. Jak słusznie mawia, "samo się w Warszawie nie wychodziło". Pewnie nie jedne buty zdarte na ministerialnych korytarzach. Szczerze doceniam.

By nie popaść w hurraoptymizm, warto zapytać, czy na zapowiadane entuzjastycznie inwestycje kolejowe zabezpieczono w budżecie środki finansowe? To kluczowa kwestia. Zwłaszcza jeśli prezentacje w Power Poincie mają zmaterializować się jako konkrety, na które my mieszkańcy czekamy.